ÇOCUKLARI KÜÇÜK KURŞUNLARLA MI
VURURLAR ANNE?
Büyümek istemiyorum anne
hedef seçmektense hedef olmayı kursunlara
vurmaktansa vurulmayı seçiyorum .
Dogdum ve irkildim büyüklügü karsısında dünyanın
Gördüm ve sasirdim açgözlülügüne insanların.
Insan insanın düsmanı mıdır?
Kim kırar gönülleri,
korkmaz mı ve bilmez mi insan
bir gönül kıran onmayacaktır
ve vurdugu silah er geç dönecektir kendine
Ve insan vurdugu kadar vurulur bilmez mi?
Nedameti olmayana merhamet degil lanet edilir ancak

Çocukları anne
Küçük kursunlarla mı vururlar
Oysa çocuk merhamet demektir biraz
Inanmaktır bir uçurtmanın degerli olduguna bir füzeden.
Bütün bilyalarımı versem, resimlerimi, topacımı
Yetmez mi anne yok etmeye yeryüzünden bütün silahları
Bütün oyunlarda ebe olmaya razıyım
yeter ki bölmesin bir bomba rüyalarımı.

Madem savas en çok bir çocugun annesiz
ya da babasız olması demektir,
ebelenmek ve bir daha oyuna girememektir madem
yakıyorum tahta atımı ve tabancamı.
Oyunlarda ne askerim bundan sonra ne de pilot
Söz, kullanmayacağım bundan sonra sapanımı.
Sığınaklara gitmek istemiyorum anne.
oynamak istemiyorum
sonunda ‘elma dersem çik’ olmayan hiçbir saklambacı.
Çocukları küçük kursunlarla mı vururlar anne
Akar mı onların da kanları?

“Ne çok yorulduk büyümekten
soluklanalım biraz.”

M. Varol Öztürk